Σήμερα η Γεωργία Παπαζήση μιλάει στο okmag για την ασθένειά της, εξηγεί από που αντλεί αυτή τη δύναμη και την ενέργειά της και μας παρουσιάζει το βιβλίο της που ναι, το έγραψε με τα μάτια της!

Να ξεκινήσουμε με το βιβλίο σου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Συρτάρι και έχει τίτλο «Γιατί όχι εγώ;» Αληθινή ιστορία Θάρρους. Πώς ξεκίνησε η ιδέα να γράψεις αυτό το βιβλίο και πόσο δύσκολο ήταν;

Από την αρχή σχεδόν της περιπέτειας με την υγεία μου, είχα μια ανάγκη να μοιράζομαι τις εξελίξεις και γιαυτό το λόγο είχα ένα μπλογκ που έγραφα. Σε κάποια φάση άρχισα να σκέφτομαι πως αν έγραφα ένα βιβλίο με υλικό από το μπλογκ, αλλά και γενικότερα από την εμπειρία μου με την ασθένεια, μπορεί να βοηθούσε άλλους ανθρώπους με παρόμοια θέματα υγείας. Όμως το ονειρευόμουν για όταν θα γίνω καλά και έτσι περνούσαν τα χρόνια, αντί να γίνω καλά χειροτέρευα και πια ήταν πρακτικά αδύνατο να γραφτεί. Μέχρι που απέκτησα το γκατζετάκι που άλλαξε τη ζωή μου και μαζί με άλλες δραστηριότητες, άρχισα να γράφω βιβλίο!

Ένα βιβλίο που κατάφερες να γράψεις μόνο με τα μάτια.. Μίλησέ μας γι΄αυτό.

Πρόκειται για την eye gaze τεχνολογία. Ένα μικρό μηχάνημα σαν βέργα, συνδέεται με τον υπολογιστή και τοποθετείται στο κάτω μέρος της οθόνης, έτσι ώστε να “διαβάζει” το βλέμμα και να λειτουργεί τον υπολογιστή, να κινεί τον κέρσορα, να πληκτρολογεί στο πληκτρολόγιο που εμφανίζεται στην οθόνη και ουσιαστικά να δίνει πρόσβαση σε όποιον δεν έχει λειτουργικά χέρια. Είναι πραγματικά καταπληκτικό!

Στο βιβλίο σου περιγράφεις με τον δικό σου μοναδικό τρόπο τη ζωή σου αλλά και τη μεγάλη περιπέτεια της υγείας σου. Τι είναι η νόσος του Lyme και ποιες είναι οι επιπτώσεις που είχε στη δική σου υγεία.

Η νόσος αυτή είναι αμφιλεγόμενη και περίπλοκη. Υπάρχει πολλή πληροφορία στο διαδίκτυο, θα πω μόνο ότι αν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα, μπορεί να γίνει χρόνια λοίμωξη και να προκαλέσει άλλες ασθένειες, ανάλογα με το πού θα “χτυπήσει” το βακτήριο. Εγώ έχω πλέον κάποια μορφή νόσου του κινητικού νευρώνα (ALS), που σημαίνει κινητική αναπηρία και πρόβλημα στην ομιλία.

Κοιτώντας πίσω στην περιπέτεια αυτή πιστεύεις ότι έγιναν ιατρικά λάθη;

Τι να σου πω, πιθανότατα έγιναν, αλλά δεν μπορώ να αλλάξω κάτι στο παρελθόν, οπότε επιλέγω να μην κοιτάω πίσω. Προτιμώ να ζω το παρόν, δημιουργώντας και εστιάζοντας στο καλύτερο δυνατό μέλλον.

Το μήνυμά σου παρά την ταλαιπωρία και τις δοκιμασίες που πέρασες είναι ότι η ελπίδα είναι εδώ. Στείλε μας το δικό σου αισιόδοξο μήνυμα μέσα από το Okmag.

Η ελπίδα είναι πάντα εδώ και ειδικά στην εποχή που ζούμε, που η τεχνολογία και η ιατρική τρέχουν με ασύλληπτο ρυθμό. Αν η ελπίδα γίνει πίστη και βεβαιότητα, η επιτυχία είναι εγγυημένη.

Πόσο σε βοήθησε το διαδίκτυο να επικοινωνείς με τον κόσμο όλο αυτό τον καιρό της ασθένειας σου;

Όπως θα δείτε και στο βιβλίο, η βοήθεια του διαδικτύου για μένα ήταν και είναι ανεκτίμητη. Δεν ξέρω ειλικρινά, πώς και αν, θα τα είχα καταφέρει μέχρι σήμερα χωρίς την αγάπη και την στήριξη από γνωστούς και αγνώστους μέσω διαδικτύου.

Πώς περνάς την ημέρα σου; Τι σε κάνει να χαμογελάς και να περνάς όμορφα;

Περνάω αρκετές ώρες στον υπολογιστή μαθαίνω Ισπανικά, διαχειρίζομαι τα social media του φυτωρίου αγαπημένων φίλων μου, επικοινωνώ με τον κόσμο, κάνω έρευνα, διαβάζω βιβλία ή γράφω. Εννοείται ότι κάνω φυσιοθεραπείες, κάθομαι στην βεράντα στον ήλιο και χαμογελάω στο μέλλον ακούγοντας μουσική! Λατρεύω τα σκυλάκια και δεν υπάρχει περίπτωση να μην μου φτιάξει η διάθεση όταν δω βίντεο με τον Τεντι (Aguyandagolden). Έχω μάθει πια να εκτιμώ την κάθε μέρα και όταν “πέφτω” όπως είναι λογικό και ανθρώπινο, να σηκώνομαι άμεσα, για να μην χάνω λεπτό από το δώρο που λέγεται ζωή!

Δείτε το αρχικό άρθρο στο okmag!

1) κα ΓΕΩΡΓΙΑ ΠΑΠΑΖΗΣΗ, συστήστε μας με λίγα λόγια το βιβλίο σας, ”μια αληθινή ιστορία θάρρους” όπως αναφέρεται και στο εξωφύλλου του βιβλίου σας. 

Πρόκειται για μία αυτοβιογραφία, ειδικά από την περίοδο που ξεκίνησε η περιπέτεια της υγείας μου μέχρι σήμερα. Συνδυάζοντας συγχρόνως ψυχολογία, αυτογνωσία, αυτοβελτίωση και πολύ χιούμορ, είναι μια ιστορία που μπορεί να ταυτιστεί ο καθένας.

2) Ποιος είναι ο λόγος που αποφασίσατε να μας διηγηθείτε τις  πιο σημαντικές στιγμές της ζωής σας, μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου?

Ο λόγος είναι, όπως αναφέρω και στο βιβλίο, να βοηθήσω όσο γίνεται και να δώσω δύναμη σε άλλους ανθρώπους που μπορεί να αντιμετωπίζουν παρόμοιες (ή και οποιασδήποτε άλλης μορφής) προκλήσεις στη ζωή τους.

3) Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να εισπράξει ο αναγνώστης του.

Νομίζω ότι ο κάθε αναγνώστης εισπράττει το μήνυμα που χρειάζεται για τον ίδιο την δεδομένη στιγμή που διαβάζει. Η ύπαρξη της εσωτερικής μας δύναμης, είναι σίγουρα κάτι που θέλω να μείνει σε όλους.

4) Πώς αποφασίσατε τον τίτλο του βιβλίου, υπήρξε κάποιος άλλος που απορρίφθηκε?

Ο τίτλος προέκυψε κάπως αυθόρμητα σε απάντηση του ερωτήματος που συχνά μας βγαίνει σαν παράπονο, το “γιατί εγώ…” και συμπληρώστε την φράση με ό,τι θέλετε. Από τα αρνητικά “γιατί εγώ να αρρωστήσω, αποτύχω, χτυπήσω κλπ” μέχρι το “γιατί εγώ να τα καταφέρω, να νικήσω, να ζήσω κλπ, αντιστρέφουμε το ερώτημα και πάμε στην ενδυνάμωση του “Γιατί όχι εγώ;”. Κανένας άλλος τίτλος δεν υπήρξε.

5) Μιλήστε μας για την συνεργασία σας με τις Εκδόσεις Συρτάρι.

Η υπέροχη αυτή συνεργασία είναι κάπως καρμική θα έλεγα.

Γνωρίζω από παλιά τον Πάνο Αντωνόπουλο και όταν τον ανέφερα στην επιμελήτρια του βιβλίου μου Ρέα Ζαχαριά ως πρώτη μου επιλογή εκδότη, έκπληκτη μου είπε ότι επίσης τις Εκδόσεις Συρτάρι θα μου πρότεινε και η ίδια! Η ποιότητα, η ευγένεια και η προσοχή στη λεπτομέρεια, είναι κύρια χαρακτηριστικά των Εκδόσεων Συρτάρι.

6) Πείτε μας εσείς διαβάζετε? Τι διαβάζετε αυτό τον καιρό? Υπάρχουν αγαπημένα βιβλία στη βιβλιοθήκη σας, που δε θα τα δανείζατε σε κανέναν και γιατί;

Υπάρχουν αγαπημένα βιβλία στη βιβλιοθήκη μου και τα δανείζω με χαρά, γιατί θέλω να μοιράζομαι το ωραίο. Τώρα διαβάζω και ακούω βιβλία κυρίως ψυχολογίας και πνευματικότητας, σε ebooks ή audio.

7) Θα ήθελα να μας πείτε μερικά πράγματα για εσάς, για να σας γνωρίσουμε καλύτερα.

Α, να διαβάσετε το βιβλίο για να με γνωρίσετε. Ως τότε να σας πω ότι αγαπώ πολύ τα λουλούδια και τα φυτά, μαθαίνω ισπανικά γιατί ονειρεύομαι να ταξιδέψω στην Λατινική Αμερική και λατρεύω το χορό και τα σκυλιά, που πάντα με κάνουν να χαμογελάω!

8) Πως αισθάνεστε τώρα που εκδόθηκε το πρώτο σας βιβλίο? Μιλήστε μας για τα μελλοντικά σας σχέδια, τι καινούργιο ετοιμάζετε;

Αισθάνομαι τεράστια χαρά γιατί είναι κάτι που ήθελα να καταφέρω εδώ και χρόνια. Τώρα ετοιμάζω το σάιτ μου στο οποίο θα αρθρογραφώ τακτικά και έχω ξεκινήσει να γράφω το δεύτερο βιβλίο, που όμως έχει μέλλον ακόμα.

Τελειώνοντας με τις ερωτήσεις θα ήθελα να ευχαριστήσω για ακόμη μια φορά και θα ήθελα να μας πείτε που και πως μπορούμε να βρούμε εσάς και το βιβλίο σας.

Εγώ ευχαριστώ για την φιλοξενία! Το βιβλίο υπάρχει στα βιβλιοπωλεία και στα online βιβλιοπωλεία για παραγγελία και φυσικά στο e-shop των Εκδόσεων Συρτάρι https://www.syrtari.com/giatioxiego 

Εμένα μπορείτε να με βρείτε στα social media, για παράδειγμα στο Instagram https://www.instagram.com/geo_papz/?hl=el και στο site μου στο https://georgiapapazissi.com 

Δείτε το αρχικό άρθρο στο beautydaysbymary.blogspot.com

1) Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο; 

Από την αρχή της περιπέτειας με την υγεία μου, κατέγραφα τα πάντα μέσα στο μπλογκ που είχα και στα κοινωνικά δίκτυα. Ήταν ένας τρόπος να εκφράζομαι, αλλά σύντομα συνειδητοποίησα ότι οι δημοσιεύσεις μου είχαν θετική επίδραση και σε άλλους. Το όνειρό μου ήταν να γράψω ένα βιβλίο με σκοπό να δώσω έμπνευση σε όσους αντιμετωπίζουν παρόμοιες προκλήσεις. Αυτή η σκέψη ήταν η κινητήριος δύναμή, αυτό το όνειρο με ώθησε.

2) Πώς βιώνετε την εμπειρία της ανάγνωσης των έργων σας μετά από ένα χρονικό διάστημα, όταν αυτά έχουν τυπωθεί σε ένα βιβλίο και έχει περάσει καιρός από τη δημιουργία τους; Εξακολουθείτε να συμφωνείτε και να έχετε τον ίδιο ενθουσιασμό;

Το «Γιατί όχι εγώ;» είναι το πρώτο και, για την ώρα, μοναδικό μου έργο. Όταν το ξαναδιαβάζω, νιώθω περηφάνια, συγκίνηση και κάποιες φορές έκπληξη για τα συναισθήματα και τις σκέψεις που είχα τότε. Ενθουσιασμός υπάρχει, καθώς είναι η αλήθεια μου, αλλά συχνά αναρωτιέμαι αν θα έγραφα τα ίδια πράγματα σήμερα, κι ας μην έχει περάσει πολύς καιρός. Αλλάζω και εξελίσσομαι συνεχώς, οπότε είναι λογικό να συμβαίνει αυτό.

3) Έχετε διαφωνήσει ποτέ με τον δημιουργικό εαυτό σας;

Ναι, υπήρξαν στιγμές που αναρωτήθηκα αν είμαι έτοιμη να μοιραστώ κάτι τόσο προσωπικό ή αν ο τρόπος που το έγραφα ήταν ο κατάλληλος, ο σωστός! Ευτυχώς, πάντα έβρισκα τον δρόμο μου, και κάθε λέξη έβρισκε τη θέση της. Φυσικά, η πολύτιμη βοήθεια και ενθάρρυνση από την έμπειρη επιμελήτρια του βιβλίου μου, την κυρία Ρέα Ζαχαριά, έκαναν τη διαδικασία πιο εύκολη και εμένα πιο σίγουρη και δημιουργική.

4) Υπάρχουν στιγμές που σας πυροδοτούν βάζοντάς σας σε δημιουργική κίνηση;

Υπάρχουν πολλές στιγμές που με πυροδοτούν δημιουργικά, όπως όταν μαθαίνω κάτι καινούργιο και ενθουσιάζομαι με τις δυνατότητες που ανοίγονται μπροστά μου. Επίσης, όταν νιώθω χαρούμενη και γεμάτη θετική ενέργεια, οι ιδέες ρέουν αβίαστα και η έμπνευση έρχεται σχεδόν μαγικά. Είναι αυτές οι στιγμές που αισθάνομαι πως όλα είναι πιθανά και μπορώ να δημιουργήσω κάτι ξεχωριστό.

5) Κι αντίστοιχα, υπάρχουν στιγμές για τις οποίες δεν θα γράφατε ποτέ τίποτα;

Δεν ξέρω με σιγουριά αν υπάρχουν στιγμές για τις οποίες δεν θα έγραφα ποτέ τίποτα, αλλά είμαι βέβαιη ότι δεν θα επέλεγα να γράψω κάτι σκοτεινό ή στενάχωρο, γιατί δεν θέλω να δίνω χρόνο και ενέργεια σε τέτοια θέματα. Επίσης, ποτέ δεν θα έγραφα κάτι προσβλητικό για κάποιο υπαρκτό πρόσωπο, καθώς θεωρώ πως η γραφή πρέπει να εκφράζει σεβασμό και αλήθεια.

6) Αν θα έπρεπε να περιγράψετε το εν λόγω πόνημα με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;

Επιμονή.

7) Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, πού θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;

Τι φανταστική ερώτηση! Αν το βιβλίο μου ήταν ένα κανονικό ταξίδι, θα πηγαίναμε φυσικά στην Ινδία, έναν προορισμό γεμάτο αντιθέσεις, χρώματα και βαθιά νοήματα. Εξάλλου εκεί πέρασα το πιο μεγάλο μέρος από τα υπόλοιπα ταξίδια μου και ανακάλυψα πολλά για τον εαυτό μου. Θα ήταν ένα ταξίδι αυτογνωσίας και έμπνευσης, που θα κρατούσε όσο χρειαζόταν για να βρούμε την εσωτερική μας γαλήνη, την συνολική ίαση σε σώμα, νου και πνεύμα.

8) Ποια είναι η γνώμη σας για τη σύγχρονη βιβλιοπαραγωγή στη χώρα μας σε σχέση με τη λογοτεχνία; Έχετε αγαπημένους Έλληνες συγγραφείς;

ΓΔυστυχώς, δεν έχω πλήρη εικόνα για τη σύγχρονη βιβλιοπαραγωγή στη χώρα μας, καθώς λόγω της κατάστασής μου δεν μπορώ να κρατήσω βιβλίο στα χέρια μου. Οι επιλογές σε ελληνικά ebooks είναι αρκετά περιορισμένες, γεγονός που δεν διευκολύνει την πρόσβαση σε ανθρώπους με αναπηρίες. Παρά τις αξιόλογες προσπάθειες που γίνονται, υπάρχει σαφής ανάγκη να επενδύσουμε περισσότερο στις ηλεκτρονικές εκδόσεις, ώστε να εξασφαλιστεί ισότιμη πρόσβαση στη λογοτεχνία για όλους. Ελπίζω αυτή η εξέλιξη να έρθει σύντομα, καθώς θα φέρει τη λογοτεχνία μας πιο κοντά σε περισσότερους αναγνώστες.

Αυτά είπε η Γεωργία Παπαζήση, σε μια μικρή συνέντευξη μεγάλων βιβλιοταξιδιών, για –και με αφορμή– το βιβλίο της “Γιατί όχι εγώ;” Μια αληθινή ιστορία θάρρους, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Συρτάρι.

Πρόκειται για σπουδαίο βιβλίο για διάφορους λόγους, ένας εκ των οποίων είναι ότι γράφτηκε εξ ολοκλήρου με τα μάτια – τους άλλους λόγους μπορείτε να τους ανιχνεύσετε εδώ παρακάτω ή να τους ανακαλύψετε μέσα στις σελίδες του μόνοι σας. Αυτό το «γράφτηκε με τα μάτια», όμως, που υπάρχει και στο βιογραφικό σημείωμα της συγγραφέως μπορεί να παρερμηνευθεί, να θεωρηθεί κάτι σαν μεταφορά ή σχήμα λόγου ή να προσπεραστεί ενταγμένο μέσα σε μια πολύβουη και γρήγορη καθημερινότητα… αν όμως κανείς μείνει περισσότερο, αποφασίσει να το ερευνήσει και, βασικά, να διαβάσει την ιστορία, θα δει πως η Γεωργία Παπαζήση διαθέτει μία υπερδύναμη: γράφει με τα μάτια! Ναι, πράγματι, εκεί που εμείς οι άλλοι έχουμε ανάγκη ποντίκια και πληκτρολόγια, εκεί που καταπονούμε τένοντες, μέσες και πλάτες, εκείνη μπορεί να γράφει ολόκληρα βιβλία… κοιτάζοντας!

Όλα ξεκίνησαν αρκετά χρόνια πριν, όταν μια άγνωστη αλλά τρομακτική νόσος χτύπησε την Τζώρτζια στερώντας της ανθρώπους, αυτονομία, αξιοπρέπεια, ευτυχία.. μακρύς ο κατάλογος αλλά εντελώς περιττός. Όλοι καταλαβαίνετε τι σου στερεί μια σοβαρή ασθένεια και πόσο σε ταλαιπωρεί. Η Τζώρτζια έψαξε απαντήσεις στα προφανή σε Αμερική, Γερμανία, Ινδία, Κίνα, Μαϊάμι… αλλά μόνο σαν κοίταξε μέσα της είδε. Είδε ότι εκείνο που της στέρησε πράγματα, την ξύπνησε, την έμαθε να ζει πραγματικά και όχι μηχανικά, ούτε υποκριτικά, ούτε στον αυτόματο, ούτε –υπογραμμίστε το διπλά αυτό– για τους άλλους και τις επιθυμίες τους. Η Τζώρτζια έχασε κάποιες λειτουργίες της αλλά βρήκε την εσωτερική της δύναμη, μια απίστευτη δύναμη που ίσως να περικλείεται στη λέξη «αυτοαγάπη», όπως αναφέρει η ίδια.

Μια ιστορία με πολλά φάρμακα, εξετάσεις, αγωγές, διατροφές, συμπληρώματα, ασκήσεις, πόνο, ψυχολογικά σοκ… και τη (σωστή) θεραπεία της να αγνοείται θριαμβευτικά –ή να κρύβεται– κι εγώ να διαβάζω και να διαβάζω και να συνεχίζω παρακάτω, μην μπορώντας να βρω ούτε έναν λόγο για να διακόψω, να δω και κάτι άλλο, να κάνω κάτι άλλο, τις εργασίες της ημέρας, τις δουλειές μου, πότε θα ανοίξω το κομπιούτερ στο γραφείο; πότε θα δω το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο; τσέκαρα τις δημοσιεύσεις της ημέρας; οπωσδήποτε έχω μηνύματα που χρειάζονται απάντηση, έχω νέες παραλαβές βιβλίων; πότε θα γράψω τις εντυπώσεις μου για τον μονόλογο που είδα στο θέατρο; πότε θα γράψω τη λίστα για τα ψώνια των εορτών; πότε θα πάω να τα πάρω; να κλείσω ραντεβού για το σέρβις του αυτοκινήτου, θα δοθεί άραγε παράταση στα τέλη κυκλοφορίας; ένας αρθρογράφος έστειλε κείμενο με λανθασμένα ονόματα, ένας άλλος «χρωστάει» μια εισαγωγή, έχω να φτιάξω δύο κολάζ, τι ώρα κλείνει το φαρμακείο; η γαλοπούλα ταιριάζει με βερίκοκα και ρόδια; α, πάρε κρεμμύδα! πλήρωσα το νερό; χτυπάει το τηλέφωνο, ήρθε το υλικό για τη συναυλία; να κλείσω ραντεβού με τον τοπογράφο, έχω ντομάτες; θα βρέξει ή να βάλω πλυντήριο;.. δεκάδες –μην πω εκατοντάδες και τρομάξετε– πραγματάκια, αναγκαία αλλά τόσο μικρά όσο μια παρανυχίδα, που απασχολούν μέγιστα το μυαλό, την ύπαρξή μου ολόκληρη σε σημείο να καταλαμβάνουν όλη την ημέρα, όλο τον χρόνο, όλη την ενέργεια… ενώ άλλα, πιο σημαντικά, θεμελιακά, ουσιώδη προσπερνιόνται με αυθόρμητη αδιαφορία και παραμένουν εκκρεμή ή άλυτα, δεύτερα. Γιατί; 

Συνεχίζω να διαβάζω και όσο διαβάζω όλο και ντρέπομαι που αντί να απολαύσω την κάθε μέρα μου προβληματίζομαι για τον καιρό, τις ντομάτες, την προθεσμία… ντρέπομαι που ξέχασα να χαρώ το οτιδήποτε. Και όταν τελειώνουν όλες οι σελίδες βρίσκω τον σωστό σκοπό αυτής της ζωής, που δεν είναι αν ήρθαν οι φωτογραφίες της συναυλίας ή αν πάρουν παράταση τα τέλη κυκλοφορίας αλλά να την ξεζουμίσεις.

ΥΓ. πρώτο:
Πολύ όμορφο βιβλίο, αληθινό και λειτουργεί αυτοθεραπευτικά και αυτοβελτιωτικά. Σημείωσε κάπου να στείλεις ερωτήσεις στην συγγραφέα. Μπα. Βλακεία. Η γυναίκα δεν είναι καλά, θα έχει και τα δικά σου από πάνω; Να την επιβαρύνεις κι εσύ; Ή μήπως εσένα περίμενε; Αλλά και να σε περίμενε ακόμα, πώς;

ΥΓ. δεύτερο:
Η Τζώρτζια είναι εκείνη που ξέρει το νόημα της ζωής, που βρήκε και ξεκλείδωσε τη δύναμη, που μπορεί τα πάντα κι εσύ εκείνη που θα βοηθηθείς γνωρίζοντάς την. Μίλα της.

Τζένη Κουκίδου

Δείτε το αρχικό άρθρο στο beautydaysbymary.blogspot.com

Έως τα 35 της χρόνια, η Τζώρτζια Παπαζήση είχε αυτό που ονομάζουμε μια φυσιολογική ζωή. Είχε υγεία, ομορφιά, σύντροφο, φίλους, σπίτι, οικογένεια, δουλειά, διασκέδαση, διακοπές, τα πάντα. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο, η νόσος του Lyme της στέρησε την ομιλία και την κίνηση, φέρνοντάς τη στη ζωή της μια τεράστια ανατροπή.

Τι κάνεις όταν πέφτει πάνω σου σαν κεραυνός μια τέτοια συντριπτική κακοτυχία; Δεν ξέρω τι θα κάνατε εσείς, αλλά η Τζώρτζια δεν το έβαλε κάτω. Έκανε και συνεχίζει να κάνει τα πάντα για την ίασή της και δεν χάνει την ελπίδα ότι μια μέρα θα μιλήσει και θα περπατήσει ξανά. Το έχουν κάνει άλλοι, «γιατί όχι εγώ;», γράφει. Είναι ένα παράδειγμα προς μίμηση, έχει το μέταλλο του ανθρώπου που είδε την ασθένεια σαν δάσκαλο. Και τώρα παραδίδει ίδια μαθήματα σε εμάς.

Το Γιατί όχι εγώ; (εκδ. Συρτάρι) δεν είναι απλώς μια μαρτυρία. Είναι «μια αληθινή ιστορία θάρρους», όπως γράφει η συγγραφέας στον υπότιτλό της. Το βιβλίο δημιουργήθηκε με τη βοήθεια μιας τεχνολογίας που επιτρέπει στον χρήστη να γράφει με τα μάτια. Είναι ένα βιβλίο μεταμόρφωσης που συνδυάζει με τον πυρήνα των πραγμάτων, ένα βιβλίο που σου λέει: «Ξύπνα! Όλοι κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε τη δεδομένη στιγμή. Η δύναμη που έχουμε όλοι μέσα μας είναι τεράστια».

Το τρομερό της χιούμορ, η ειλικρίνεια, η αφηγηματική της δεινότητα δημιουργούν ένα έργο που διαβάζεται απνευστί και εμπνέει. Πιστεύω ότι είναι ζήτημα χρόνου να πέσει το βιβλίο στα χέρια κάποιου παραγωγού ή σκηνοθέτη και να θελήσει να το κάνει ταινία. Το παράδειγμα της Τζώρτζιας είναι γραμμένο από τα υλικά που φιλοξενούν σπουδαίες ιστορίες, γεμάτες ευαισθησία, γνώση, αλήθεια και ομορφιά.

Η Τζώρτζια αποδεικνύει ότι γίνονται θαύματα. Ακόμα και με ένα σώμα που δεν τη βοηθά, μπορεί σήμερα να γράφει – με το βλέμμα της πάντα – ό,τι νιώθει, ό,τι βλέπει και πιο πριν από ποτέ. Τζώρτζια, σε ευχαριστούμε γι’ αυτό το ανεκτίμητο δώρο που μας κάνεις. —

ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΝΔΡΙΩΤΑΚΗΣ