Δεν πρόκειται για μια ιστορία λύπης, αλλά για μια θαρραλέα υπενθύμιση ότι ακόμη και όταν οι συνθήκες αλλάζουν δραματικά, ο άνθρωπος μπορεί να βρει έναν νέο τρόπο να εκφραστεί, να δημιουργήσει και τελικά να ξαναπεί την ιστορία της ζωής του, να μας υπενθυμίσει ότι η ζωή δεν σταματά όταν αλλάζουν οι συνθήκες, απλώς ζητά έναν νέο τρόπο να ειπωθεί.

 

Τι σας οδήγησε να μετατρέψετε την προσωπική σας διαδρομή σε βιβλίο, όταν η ζωή σας πήρε μια απρόσμενη τροπή; Τι ήταν αυτό που αρνηθήκατε να της παραδώσετε;

Η αλήθεια είναι ότι δεν κάθισα μια μέρα και είπα «θα γράψω βιβλίο την ιστορία της ζωής μου». Ανέκαθεν ήμουν ανοιχτή και επικοινωνιακή, οπότε όταν ξεκίνησε αυτή η σουρεαλιστική τροπή στη ζωή μου, άρχισα απλώς να γράφω σκέψεις και τις εξελίξεις σε ένα μπλογκ. Σιγά σιγά περνούσαν τα χρόνια και μαζεύτηκε πολύ υλικό, οπότε σκέφτηκα αρχικά να το εκδώσω και, όταν γίνω καλά, να γράψω ένα βιβλίο για όλα αυτά που περνούσα ώστε να βοηθήσω και άλλους ανθρώπους. Τελικά ήρθαν νωρίτερα οι κατάλληλες συνθήκες και γεννήθηκε το βιβλίο, με αποσπάσματα και από εκείνο το μπλογκ. Η διάθεσή μου για δημιουργία και επαφή με τους ανθρώπους δεν παραδίνεται ποτέ.

Η διαδικασία της συγγραφής για εσάς είχε και τεχνικές δυσκολίες, καθώς κάθε λέξη γεννήθηκε μέσα από την κίνηση του βλέμματός σας. Πώς βιώσατε αυτή την αργή, απαιτητική αλλά βαθιά προσωπική σχέση με τη γλώσσα;

Δεν είναι τόσο δύσκολο όσο ακούγεται αρχικά. Για μένα αυτό το γκάτζετ που διαβάζει το βλέμμα και λειτουργεί τον υπολογιστή, πληκτρολογεί και μόνο καφέ δεν φτιάχνει, ήταν μία τεράστια λύτρωση. Μέχρι να το αποκτήσω και όταν η κατάστασή μου έφτασε στο σημείο να μην μπορώ να γράψω ούτε στο κινητό, είχα αρχίσει να απομονώνομαι και να μαραζώνω. Οπότε το βίωσα με πολλή χαρά και ως μια μικρή προσωπική νίκη.

Στις σελίδες σας συνυπάρχουν η παιδική ανεμελιά, τα όνειρα, τα ταξίδια και οι μεγάλες ανατροπές. Πόσο δύσκολο ήταν να επιστρέψετε σε αυτές τις μνήμες;

Κάποια κομμάτια ήταν όντως δύσκολα, αλλά έχω την υπερδύναμη να θυμάμαι κυρίως τα καλά, τα αστεία, και να μη μένω στα άσχημα.

Τι σημαίνει για εσάς ο τίτλος «Γιατί όχι εγώ;», είναι πρόκληση, αποδοχή ή επανάσταση;

Θα έλεγα ότι είναι λίγο και από τα τρία. Αποδέχομαι την πρόκληση γιατί είμαι και εγώ άνθρωπος και αυτά συμβαίνουν στους ανθρώπους. Ομως συγχρόνως βλέπω ότι η κάθε αρνητική πρόκληση μπορεί να αποκτήσει θετική έκβαση. Τόσοι καταφέρνουν θαύματα, γιατί όχι εγώ, γιατί όχι εσύ, γιατί όχι όλοι μας.

Αν αυτό το βιβλίο μπορούσε να σταθεί όρθιο στη θέση σας, τι θα ήθελε να φωνάξει στον κόσμο;

Εάν με ρωτούσατε πριν δύο χρόνια που κυκλοφόρησε, θα σας έλεγα κάτι άλλο, καθώς νιώθω ολοκληρωτικά διαφορετική εκδοχή του εαυτού μου τώρα. Πλέον δεν χρειάζεται ούτε θέλει να φωνάξει. Μόνο να υπενθυμίσει με ηρεμία, ότι μέσα σε κάθε άνθρωπο υπάρχει ήδη η δύναμη να ξαναγράψει την ιστορία του. Ακόμα και όταν αλλάζουν όλα, ο καθένας μας μπορεί να βρει έναν νέο τρόπο να συνεχίσει, να δημιουργεί και να ονειρεύεται.

WHO IS WHO

«Είμαι η Τζώρτζια, γεννήθηκα στην Θεσσαλονίκη στις 8 Ιουνίου του 1972 και ζω στην Αθήνα από τη δεκαετία του ’80.΄Είμαι παθιασμένη με την υγιή, ισορροπημένη, γεμάτη ζωή και με το να μπορώ να βοηθάω άλλους στον δρόμο τους προς τη βέλτιστη υγεία, χαρά  και ευεξία.

Βρίσκομαι σε ένα δύσκολο θεραπευτικό ταξίδι που ξεκίνησε πριν από πολλά χρόνια με τη διάγνωση της χρόνιας Νόσου Λάιμ (Chronic Lyme disease), μίας αμφιλεγόμενης νόσου, η οποία μιμείται ή -κατά πολλούς- προκαλεί την ανίατη Νόσο Κινητικού Νευρώνα (MND/ALS). Τα τελευταία χρόνια έφτασα να μην αυτοεξυπηρετούμαι, δεν περπατάω, δεν μιλάω καθαρά, έχω πλέον την κλινική εικόνα της ALS και 16+ χρόνια από το πρώτο σύμπτωμα, η διάγνωση πια είναι μία μορφή ALS (ALS variant)».

Ομως ασχολούμαι με την αυτοεκπαίδευση μέσω Διαδικτύου, κάνοντας ταυτόχρονα δραστικές αλλαγές στον τρόπο ζωής και στη διατροφή μου. Προσπαθώ να θεραπευτώ με τη βοήθεια διαφόρων επαγγελματιών υγείας, φυσικές τροφές, βιταμίνες και συμπληρώματα διατροφής, αυτογνωσία και ψυχική δύναμη, διαλογισμό, οραματισμό, ηρεμία, γέλιο, μουσική, κάνοντας πράγματα που αγαπώ. Εχω δοκιμάσει αμέτρητες θεραπείες, έχω ταξιδέψει για αυτές σε Ιταλία, Αμερική, Ινδία, Γερμανία και Κίνα.

Συνεχίζω με την ακλόνητη Πίστη στην ίασή μου, ευελπιστώντας να βρουν στο πρόσωπό μου δύναμη, αισιοδοξία και ελπίδα, όσοι βιώνουν δυσάρεστες προκλήσεις της ζωής, είτε λόγω ασθένειας είτε οποιασδήποτε άλλης μορφής. Η γνώση των απεριόριστων δυνατοτήτων μας ως ανθρώπινα όντα είναι ζωτικής σημασίας, όπως επίσης και η κατανόηση της σημασίας της Τροφής του σώματος, του νου και του πνεύματός μας.

Δείτε το αρχικό άρθρο στον eleftherotypos.gr